o amencer dunha arbore

despois de tanto tempo...

2008-01-23T21:06:00.001+01:00

E medio ano máis tarde volvo para agocharme entre as follas desta árbore.

Un ano novo, que non empezou da mellor maneira pero que promete.

Un ano vello que non rematou como agardaba no seu comezo, pero no que aprendín moito, moitísimo e no que descubrin que as persoas non somos perfectas.

Foron moitas as novidades que habería que contar!!!pero quizais outro día.

Con un ano máis, quen vos fala, está á espera de novas laborais, agardo que boas. Como dí miña nai, quen traballa acaba tendo a súa recompensa.

Cando teña novidades xa informarei.

p.d. A foto non ten relación co texto, pero gústame é unha das que fixen nun dos meus traballos.

Monet

2007-07-17T10:33:00.000+02:00

Onte vin a unha persoa traballar con láminas de arte e lembreime do que me gustaba mirar unha e outra vez o libro de arte do instituto, foi con unha das materias que máis disfrutei. Estos son algúns dos cuadros de Monet que máis me gustan.

Xa é de verdade

2007-07-17T10:13:00.000+02:00

Só nun mes que levo sen escribir, xa mudaron moito as cousas. No anterior post celebraba o acto de licenciatura, pero agora xa podo dicir que son licenciada!!!! Pásame igual que cando cumprin os 18 anos, que non notaba a diferencia con respecto aos 17, pero xa era maior de idade e abríanseme novas portas. Agora pasa un pouco do mesmo, son licenciada pero aínda non sentín nada novo con respecto a hai un mes. Evidentemente son consciente de que ante min se abre un novo mundo que está por descubrir, sobre todo no aspecto profesional.
O día de hoxe era inimaxinable hai catro anos, cando inocente (¿?) acudía abraiada a ese novo lugar, sen coñecer a ninguén, pero cunhas ganas enormes de aprender cousas, de aprender experiencias e de vivir aventuras.
Este quizais é o momento de facer balance dos últimos 4 anos. 4 anos nos que vivín de noite e de día, no que durmimos 5 persoas nunha pequena cama ala polo cuarto catro mil e pico e escoitando os cuarenta principales, no que arriscamos a nosa pel para facer entrevistas moi interesantes (debo destacar que houbo unha época na que eramos asiduos ao Hostal dos Reis Católicos incluso vimos como caín folerpas de neve cubrindo a fachada da Catedral), pasamos horas diante do ordenador para facer traballos divertidos, viaxamos, fixemos festas, rimos e choramos, berramos, saltamos, fixemos cenas, coñecimos xente, fixemos loucuras e vivimos.
Sen dúbida foi unha boa, unha moi boa etapa, foron 4 anos nos que aprendín máis fora da facultade que nas aulas. Pero aquí remata unha etapa, moi boa sen dúbida, e comeza outra, moi diferente pero non menos interesante. Agora xa non somos tan nenos pero tampouco tan maiores.

LICENCIADOS????

2007-05-21T18:42:00.000+02:00

XA SOMOS LICENCIADOS !!!!!!!!!

NORABOA A TODOS OS QUE CHEGARON ENTEIROS DESPOIS DE CATRO DUROS ANOS!!!!!!!

(foto titularidade de oko)

DESPOIS DE 4 ANOS

2007-05-21T18:21:00.000+02:00

Vai facer 4 anos que todos estabamos nerviosos polo que pasará, polas novas experiencias que nos tocaba vivir, non tiñamos medo pero si precaución. Hoxe, 4 anos despois, volvemos a star nunha situación moi similar. Atopámonos ante o remate dunha etapa fructífera, con momentos inesquecibles e con historias das que nunca me esquecerei. Atopámonos diante do remate da carreira, onde un dos nosos soños xa se cumpriu, ser licenciados en Xornalismo. Foron 4 anos do mellorciño e agardo que os próximos sexan así ou mellor. Hoxe é dia de resaca e cansanzo, día na que apenas nos lembramos dos detalles de onte, do acto e da cena, día no que se fixeron moitas promesas (non sei cantas se cumprirán), día de lágrimas para uns e de risas para outros. A única diferenza que temos ante nós é que cada un vai afrontar o futuro dunha maneira diferente, a miña dende logo non pode ser máis positiva.

desculpa

2007-04-10T13:52:00.000+02:00

Había tempo que non me deixaba caer por estes lares. A verdade é que non tiven moito tempo. Non sei de onde quitar minutos para adicarllo a esta criatura. Son moitas as cousas que pasaron e moitas, agardo, as que pasaran. Estou as portas de embarcarme nun novo proxecto pero mentres non teña máis datos non quero facerme ilusións.

medrou

2007-02-06T16:54:00.000+01:00

Había tempo que non sentaba unha tarde sen facer nada. Había tempo que non empregaba este espazo. Pódese pensar que ese árbore que un día comezou a nacer quedou estancado en algún sitio. Non foi realmente iso, a árboremedrou, e moito, as súas ramas fóronse enchendo de savia nova que fixeron medrar uns pequenos froitos invernais. Agora é máis alta e coñece mellor o seu medio, tamén botou raíces aquí, aínda que precisa expandirse. Nestes meses de longa ausencia, viaxou, coñeceu outras culturas fermosas, das que xa falaremos, coñeceuse mellor, cambiou de aires e descubriu e non todo pode sair ben sempre e que non todo o que reluce é ouro.
Neste ano que comezou hai un mes, medráronlle novas ramas e novas raíces, e volve co propósito de chegar a ser a árbore máis alta dos arredores. Botémoslle abono.

Un regreso inesperado ( II parte)

2006-09-27T12:45:00.000+02:00

Os últimos 5 anos pasáraos nun hospital de pobres e mutilados. Houbo momento nos que pensou que nunca sairía de ese edificio frío e sucio, pero chegou un día no que lle dixeron que facían falta as camas e que se tiña que marchar. Así o fixo. Cando saíu do hospital non sabía a onde ir. Aquela non era a súa cidade, nin coñecía a ningunha persoa que o puidese axudar, só tiña un traxe vello e ganas de facer algo, de volver a ser o dono da súa vida. Non sabe como pero conseguiu reunir os cartos necesarios para volver onde a súa familia. Seguramente eles pensaran que estaba morto, el tampouco sabía como estaban os seus. Despois dunha longa viaxe pousou os pés naquelas rúas coas que tanto soñara. Suspirou e comezou o camiño a súa casa. Non sabía co que se ía atopar, polo de pronto recibírano como o sabe facer esta vila, chovendo.

Nas rúas non había xente, estaban todos nas casas ao quente. Detrás das fiestras había luz e ruído. A primeira impresión non lle gustara moito, parecía máis sucia e marxinal, parecía menos Compostela. Recorreu as rúas sen presa, observando cada pequeno detalle, cada cousa nova e cada cousa vella. A guerra, por desgracia, tamén se deixou notar na súa vila. A preocupación ía en aumento xunto coa súa dor de brazo, estaba nervioso e desexando chegar a súa casa e ver aos seus irmáns e os seus pais. Cando alcanzou a rúa detívose, aínda non se parara a pensar que pasaría se non o recoñecían. Daba igual. Chegou ao número 7, o lugar onde dera os seus primeiros pasos e onde coñecera a súa primeira mociña. Alí parado diante da porta parecía un espantallo. Non era a mesma casa, parecía máis vella e ruinosa. Faltaba algún dos cristais das fiestras e o tellado deixaba pasar auga. Nunha primeira imaxe parecía abandonada. Chamou á porta pero non recibiu ningunha contestación, decidiuse e entrou. Na cociña atopou a unha señora maior, vestida de negro, parecía que durmía nunha cadeira. Ao carón estaba un meniño durmido no berce e unha muller embarazada. Todos estaban calados, nin se molestaron en erguer a vista para ver quen era ese descoñecido. El recoñeceunas, súa nai e unha das súas irmáns, os nenos supoñía que serían os seus fillos. Faloulles, díxolles quen era. Non reaccionaban. El choraba por todo ese tempo que non puido estar na súa casa, por ese tempo no que non as puido protexer. “Non chores meu fillo, por fin chegaches, agardábamos por ti dende hai anos” unha voz débil pero emocionada saía daquela cadeira. Abrazouna e seguiu chorando.

Un regreso inesperado ( I parte)

2006-09-27T11:52:00.000+02:00

Aquela tarde chovía. A auga reflectíase na pedra gris das rúas de Compostela. A verdade é que con ese marco non podía haber mellor recibimento para un retornado. O ceo seguía a escurecer, a tarde estaba chegando ao seu fin e como non se dera presa había pasar unha noite ao frío. Non lle tiña medo, os seus ósos xa estaban acostumados a sentir como miles de bechos lle mordían as entrañas. Estaba todo cambiado, as casas, as rúas, os negocios... o único que seguía igual era a choiva. Levaba moitos anos fora da cidade, da súa casa e, agora volvera, non sabía para que, quizais para curar todas as feridas da alma. Compostela cheiraba igual pero el non. Ó seu paso ía deixando un intenso olor a pólvora, a sangue, a penuria e a morte. Enrique botara quince anos lonxe da súa terra. A guerra pillárao na súa mocidade e coma tal tivo que alistarse para servir a Franco. El non quería, ademais de odialo, sabía que a súa existencia non volvería a ser igual. Iso se tiña a sorte de regresar con vida.

Nestes anos o seu físico cambiara moito, agora era alto e forte, medrara dende que marchou. Pero non estaba ben, a neumonía non se curara de todo, e o brazo custáballe movelo. ¡Que se lle ía facer! A guerra non quería deixar indemne nin aos máis débiles e inocentes. Non se pode dicir que el o fose, xa que polas súas mans pasaran moitas armas, pero viu como moitos desgraciados morrían sen saber que mal fixeran.

amor e psyche

2006-09-22T14:45:00.000+02:00

Para min esta é unha das esculturas mási fermosas que vin. Á vez que os corpos están convulsos transmite equilibrio, igualdad, paixón... El parece que voa, que as súas duras ás mantéñeno no aire, que non pesa. Ela aférrase á terra, cóstalle máis deixarse levar pero entrégase ao voo. Increible a escultura!

Ás veces bótanse de menos

2006-09-22T14:24:00.000+02:00

Xa remata o verán

2006-09-22T13:10:00.000+02:00

Quen o ía a dicir, xa pasaron tres meses, xa case pasou o verán e xa somos tres meses máis vellos. Cando comezamos a nosa andaina polos distintos medios seguro que todos pensabamos, uf!!aínda nos quedan tres longos meses de verán, no que tomaremos máis a sombra que o sol. Pois nun abrir e cerrar de ollos xullo pasou, agosto tamén e de setembro pouco queda. Con setembro tamén temos que dicir adeus ou ata logo aos compañeiros de prácticas, aos nosos xefes, as nosas rutinas de traballo... volve o curso, o último curso da carreira. É inevitable pensar as nosas vidas teñen que bifurcarse, cada un mirar cara o seu futuro, algo terrorífico por certo. Pero isto non nos pode facer esquecer as noites de Santiago, as ceas multitudinarias en antros de mala morte nos que acababamos pechando o local e os costilleos do día despois... Pero sobretodo pensar que aínda temos unha viaxe por realizar, Túnez agárdanos a todos! Espero que non se veñan a baixo todas as ilusións que temos posta nesa nova aventura, na que debe primar a festa e por suposto a visita á unha cultura totalmente diferente.

¡quen o ía dicir!

2006-07-19T13:48:00.000+02:00

O lugar máis inesperado para pasar o verán, o lugar onde pasarei as miñas vacacións, o lugar para aprender moito e non con visitas guiadas. Nomes, lugares e persoas novas para coñecer sen ir a ningunha axencia. Papeles e máis papeles, e non é unha oficina de turismo. Xardíns e aire acondicionado. Non é ningún hotel é a Xunta de Galicia.

¡Ai Lourenzo!

2006-06-04T20:09:00.000+02:00

¿Porque sempre que hai que estudar temos que aguantar temperaturas de 40º?¿Porque cando podemos desfrutar do tempo libre sempre chove?¿?¿Que fixemos os estudantes para merecer iso?Non aturo estar na habitación e ver pola fiestra un sol enorme que me está dicindo: ¡deixa de mirar e ven conmigo, deitate na herba ou marcha para a praia pero non quedes pechada nun cuarto escuro!. Será cabrón o sol! Non lle chega con facerme suar senón que aínda me ten que provocar. Non, non podo marchar, son unha muller responsable e mañá teño un exame (un requisito). Pero vouche mandar unha mensaxe Lourenzo, cando remate os exames xa pode vir bo tempo para poder disfrutar del como realmente se debe facer, ou queres que mal aproveitemos os teus preciosos raios. Non te desvalores home que aínda que estés ti só todos falamos sobre a túa cor.
Desta maneira fariamos como moitos dos nosos maiores que en días calurosos dicían: "voume poñer á raiola" cando realmente ían en busca dunha boa sombra que lle apartase do corpo as poderosas gadoupas de Lourenzo.
Eses vellos que sin saír do pobo coñecían mellor a vida que moitas das persoas que non deixan de viaxar para reconfortar a súa mente e a súa conciencia.
¡Eu quero ser como os de antes e ver a vida doutra maneira!¡quero manter ese punto de inxenuidade sobre a sociedade! ¡Quero seguir sendo virxe mentalmente por más tempo! ¡Quero disfrutar das cousas como o facían eles, saboreando cada pequeno detalle!

2006-05-30T20:21:00.000+02:00

QUÉROTE.

estresssss

2006-05-24T16:15:00.000+02:00

Hai días nos que todo parece non ter fin, unha escura escaleira, sobes e sen darte conta volves baixar. Preocupacións, nervios, presión... todo este tipo de adxetivos parecen poñerse de acordo para "tocar as pelotas". Chega o verán e con el chega unha nova etapa, en parte descoñecida e en parte desexada por todos, todos queren voltar en outubro e contar as aventuras do que fixeron nas prácticas ou presumir dos contactos que fixeron. Pero o peor é agardar ata o momento no que che digan cal é o teu destino final para estes meses de calor. Quizais as veces é un pouco esaxerado as cousas que pensamos, engrandecemos os máis pequenos detalles para facernos máis importantes (xa se sabe que canto máis dificultade máis presume un de agrandarse, que o faga ou non xa é outra cousa) non o sei. Como me dixo unha persoa unha calurosa tarde : "parece que a túa vida é un cúmulo de preocupacións". Quedei pensando nesta frase toda a tarde pero ¡que razón tiña quen mo dixo!

natureza morta

2006-05-23T13:38:00.000+02:00

O mundo é un ruído, un ruído insoportable ás veces. Nel atópanse milleiros de partículas microscópicas que loitan por caer no mellor sitio. Non lles importa loitar contra outras partículas iguais a elas, non se paran a pensar nos demais. O meu primeiro!. Pero tampouco se dan de conta que se caen elas primeiro no sitio, máis tarde ou máis cedo, chegará outra partícula que porá no lugar da primeira, aplastándoa, nunha morte moi lenta e dolorosa. Unha morte tan cruel que todas as partículas desexarán voltar atrás e non ter caído no sitio que o fixeron. Así é a extinción do mundo das partículas, un mundo demasiado semellante ao noso.
Que non fiquen estas verbas na vosa mente. Tan pronto como as leades deixade que o vento frío do norte as leve a onde non as atopemos nunca máis.

2006-04-26T19:27:00.000+02:00

Mira, si sen medo, le estas verbas que van adicadas para ti. Non digo nomes porque xa te dás por aludido. Hai cousas que non precisan ser nomeadas para que todos o saiban. Unha vez, hai tempo, pensei que o que fixen sería unha tolería pero hoxe en día non me arrepinto de nada. Alégrame saber que aínda hai persoas como as que habitaban na miña imaxinación, persoas que cumpren todos os requisitos para facer que bote un sorriso, persoas coma ti. A xente empeñábase en dicir que non existían nin as fadas, nin os príncipes azuis, nin os trasnos, nin os soños. Pero eu encárgome de dicir que é mentira, aínda existe por aí algún ser que non é coma os outros, algún ser que desfruta dos pequenos momentos, dos pequenos detalles. Tamén hai fadas que che axudan sen darte conta. Eu tamén quero ser como elas. As veces un abrazo vale máis que mil aplausos. Grazas.

2006-04-26T19:23:00.000+02:00

O balbordo típico da primaveira xa chegou. O sol e o calor fan que os pequenos corpos dos humanos reaccionen. ¿Cales son estas? Podes atopar de todo. Así que a miña é escribir porque a conciencia xa me apretaba demasiado. ¡Levo máis dun mes sen escribir no meu blog!Pçodese considerar un tanto intolerante e por suposto que o é. Un blog morto é como un mal pensamento para unha fada, desaparecen e así tamén a imaxinación de todos nós.

de volta

2006-03-16T12:19:00.000+01:00

Non, non marchei aínda sigo por estes lares. Cando a rede falla e as ganas de escribir tamén non hai maneira de facer nada. Despois dun mes era hora de que a arbore seguise medrando. Agora xa non hai exames, nin traballos (ben, iso si, pero menos agobiante que antes). Xa rematou un cuatrimestre, o que se supón que é máis longo, e comezou outro que cando nos demos conta xa terá pasado. Toca mesturar as clases con tremendos días de sol nos que o corpo che pide que non fagas nada. Dín que cando entre a primaveira os corpos renóvanse do duro inverno e florecen barulleiros.

dende o ceo

2006-02-08T02:02:00.000+01:00

Esta imaxe vai por ese home e esa muller.

Soamente ti

2006-02-08T01:32:00.000+01:00

Isto é un aviso para todos os incrédulos e incrédulas. Para esa xente que pensa que o amor non existe como tal, para os que pensan que co paso do tempo todo se esgota e para eses que queren ser queridos toda a vida. Eu mesma comprobei como o amor si que exite. Comprobeino mentres via como un home se despedía da súa muller, levaban máis de media vida xuntos. Agora tardará en volver a vela, en dormir ao seu carón, en sentir a súa presenza. Ela foise e deixouno aquí só, coas lembranzas de toda unha vida. Ela estaba queda, cun sorriso nos beizos. El non se separou nin un momento do seu lado, quería aproveitar o pouco tempo que lle quedaba para estar con ela, despois voaría.Só serían imaxes na súa memoria, fotografías de antano. Coa mirada fixa no chan murmurou unhas doces verbas: "aínda estou namorado dela, como se fose a primeira vez". As bágoas corríanlle pola cara, ao final do día xa saían con contagotas. Cada bágoa era un bico, unha caricia, un segredo compartido, un enfado, unha mirada, un desexo, un quérote, unha complicidade, un adeus con retorno, un adeus para sempre...
Agora sinto que a necesito como nunca, teño a necesidade de falar con ela pero non me contestará. Quizais este mirandome dende algún lugar e pensando nos mesmo recordos ca min pero que máis dá, non podo tocala. Agora as noites serán máis longas, a cama estará máis fría, xirareime e non a atoparei. Non, non era comodidade o que sentía. Era amor, amor puro.

La inocencia d

2006-02-01T20:41:00.000+01:00

Entonces la ventana se abrió de par en par, como antiguamente, y Peter Pan entró por ella. Era un niño todavía, mientras ella era una persona mayor. Se acurrucó al lado del fuego, y no se atrevía a moverse. Se sentía culpable de ser ya una mujer.
-Hola Wendy- dijo él sin notar diferencia alguna, pues en aquella débil claridad el blanco vestido de la dama podía muy bien haber sido el camisón de dormir con el cua la vio por primera vez
-Hola Peter Pan- dijo ella temblando-, ¿acaso esperas que yo vuelva contigo?
-Naturalmente. Para eso he venido-. Y añadio con cierta severidad-: ¿has olvidado que es la época de la lipieza de la primavera?
-No puedo ir- dijo excusándose- me he olvidado de volar.
-Pronto te enseñaré otra vez.
-Peter Pan, no malgastes en mi el polvo de las alas de las Hadas.
Se habían levantado y un temor asaltaba ahora al niño.
-¿Que es eso?-gritó estremeciéndose.
-Voy a encender la luz- repuso ella-, y entonces podrás verlo por ti mismo.
Casi por primera vez Peter Pan se asustó.
-¡No enciendas la luz!- clamó.

Reencontro noutra dimensión

2006-02-01T00:45:00.000+01:00

Hoxe, despois de moitos anos, por fin se rencontraron. Noutra esfera pero non deixan de ser elas as dúas. Dende pequenas estiveran xuntas pero a morte prematura dunha delas separounas. Un fío cortouse entre ambas pero nunca deixaron de quererse, nin de falarse, nin de botarse de menos. Despois de tanta rabia e sufrimento volven estar unidas. Estou segura que se o ceo existe alí estan as dúas irmáns. Elas naceron no país dos habanos, en Cuba, pero vivirían na súa terra. Na terra dos seus pais que as adoptou como se fosen fillas privilexiadas, na nosa terra que nos agarima no seu seo. Seguramente sexan felices no seu novo país, alí no límite coas estreas. Ao menos sabemos que non están soas, que se teñen a unha a outra. Pero aquí tamén sabemos que sempre estarán dentro da nosa memoria, do noso corazón.

2006-01-28T18:31:00.000+01:00

hai que saber asumir os erros, fun incapaz de subir unha imaxe preciosa. Resignación.

2006-01-28T18:24:00.000+01:00

conciencia intranquila

2006-01-27T19:12:00.000+01:00

Nun instante todo se pode consumir, os teus soños, a túa vida, as túas ilusións...Pero o que nunca se dará consumido é a liberdade, liberdade de pensamento. Aínda que enormes cadeas te teñan preso e non te deixen mover, aínda que te poñan un arma na boca e non te deixen falar, aínda que che corten as mans e non te deixen escribir, aínda que te deixen cego e non poidas ler, non teñen nada que facer. Non hai ningunha persoa capaz de restarche liberdade, liberdade de pensamento, liberdade de corazón, liberdade de soños e arelas, liberdade de ser como cada un queira ser.

as primeiras raices

2006-01-26T23:16:00.000+01:00

A verdade é que non sei que poñer nestas primeiras palabras do meu retoño. Son moitas as cousas que quero poñer pero poucas as palabras que me saen. Estou en branco. Ou en verde, como a árbores que acaba de ver a luz. Unha árbore que quero que medre coa vosa axuda e que serva de protección neses días de lume intenso. Unha árbore que chegue ben alto para facer de pousada aos páxaros que non teñan forzas para loitar en contra do vento. Unha árbore que lle medren as ramas e as follas a través de historias e contos, de fantasía e realidade, de soños e desafíos. Quizáis isto é cousa dunha noite de loucura ou quizáis sexa o comezo de algo....